Image for post
Image for post

Zaterdag 23 februari 2019 07:15 AM, Den Haag. Ik sluip van onze slaapkamer naar de keuken, de katten dartelen om me heen en vleien zichzelf omstebeurt tegen mijn blote benen. Ik geef ze eten, zet theewater op en loop dan geruisloos over de gang naar mijn kantoor.

Ik spiek onderweg heel even de woonkamer in; op de bank ligt mijn 15-jarige nichtje volledig ingekapseld in een slaapzak, haar donkere haar komt net boven het randje uit. Zo te zien slaapt ze nog; niet iedereen is zo belachelijk vroeg wakker als ik.

Gisteravond zijn we samen naar een concert van Gavin James geweest. Samen stonden we te springen op zijn laatste nummer terwijl er confetti kanonnen afgingen en gierende gitaren de charmante Ier begeleidden. (Hardcore fangirl die ik ben kwam ik er gisteravond pas achter dat Gavin James rood haar heeft. In my defense, de laatste album covers waren zwart-wit.)

Onderweg terug naar huis aten we zure snoepjes met de Gavin James playlists, honderduit kletsend over muziek, vriendinnen en hobbies. Thuis dronken we nog een kopje thee voordat deze 30-jarige haar bed indook met die twee katten.

Image for post
Image for post

Nu zit ik in mijn werkkamer terwijl ze slaapt. Ik zet een kop koffie en koop twee kaartjes voor HAEVN; eentje voor mezelf, en eentje voor haar. Later (schaam schaam) realizeer ik me dat het op 12 april is, de dag dat het poppetje 16 wordt. Des te leuker wel om samen met die tiener naar mooie muziek te luisteren op die mooie dag.

Vrijdagochtend 22 februari 2019 09:30 AM, Erasmus MC. Ik zit tussen mijn ouders in en neem een slok koffie. Mijn ouders hebben een paar afspraken hier en ik had geen studenten staan deze ochtend voor de voorjaarsvakantie, dus ik ben even heen en weer geglipt naar mijn vader en moeder.

We kletsen over van alles. Ik maak mijn moeder aan het lachen met een gevatte opmerking. We keuvelen een beetje over van alles. Mijn achternicht is net bevallen van een gezonde zoon. Mijn vader vraagt wat ik weet van beleggen (niks).

“Ik heb je jas vermaakt,” vertelt mijn moeder trots. Ze laat een foto zien; de zwarte lange (en compleet versleten) mantel van Cos heeft ze omgebouwd tot een halflange jas en hij ziet er prachtig uit. Ik straal; ook al was die jas tot op de draad gerafeld, ik bleef er verliefd op. Mijn moeder heeft er een totaal nieuw maar net zo prachtig kledingstuk van gemaakt.

We knuffelen bij het weggaan en ik app ze later of ze deze week bij ons komen eten. Ik nodig mijn broertje en zijn vriendin ook uit. Ik besluit Mac & Cheese voor ze te maken.

Image for post
Image for post

Woensdag 13 februari 2019, 11:45, Den Haag. Ik zou eigenlijk een draaidag hebben voor de videocampagne van het Residentie Orkest, maar die is verplaatst naar volgende week. Ik haal mijn tweede bril op bij Ace& Tate, eet Apple Pie French Toast bij Kaffi en rij dan door naar Mariet en Jer — en nu ook Aiden. Ik ben stapelverliefd op baby Aiden, die met zijn verlegen lachje niet alleen mij maar de hele wereld inpakt. Ik klets met Mariet en Jer over het ouderschap, Jer haalt frietjes voor ons voor de lunch en ik blijf heel de middag plakken. Ik fiets gloeiend terug.

Zondag 24 februari 2019, 12:45, Pernis. Ik ben bij mijn ene oma geweest en omhels nu mijn andere oma op haar balkon. Sinds opa in het verzorgingstehuis zit, woont ze hier alleen. Ze ziet er goed uit, al is ze wel iets afgevallen. Het zonnetje is heerlijk, en we drinken een kopje thee samen.

Ik vraag haar dingen over hoe het met haar gaat, en hoe het met opa is, en ze vertelt. Ze vraagt mij dingen over Vin, over mijn werk, en ik vertel. Ze vindt mijn nieuwe bril leuk. Bij het weggaan knuffel ik haar extra stevig.

Zondag 4 maart 2019, 17:00, Zoetermeer. Ik zit op de bank bij mijn schoonouders, in een geanimeerd gesprek met mijn zwager terwijl mijn schoonmoeder mijn wijntje bijschenkt. Ik maak een grapje met Vincents oma, ik krijg even ons babynichtje op schoot en ik praat met mijn schoonvaders vrienden over schrijven en boeken.

Mijn schoonouders vragen wanneer we de katten bij ze brengen — dan logeren de katten een weekje bij hen in huis. We zeggen elkaar allemaal gedag en Vin en ik krijgen een deel van de Indische Rijsttafel die we met z’n allen gegeten hebben mee naar huis.

Connectie

Lianne Marije en ik voeren vaak mooie gesprekken, en Lianne zei ooit tegen me: Mensen zijn altijd op zoek naar verbinding, en in verbinding staan met anderen. Het allerengste voor ons als mensen is uit verbinding zijn, er niet bijhoren.

Ik herken dat, want ondanks de liefde en vriendschap waar ik al ongeveer heel mijn leven mee overspoeld wordt, steekt dat bij mij de kop wel eens op. Vooral wanneer ik het gevoel heb dat ik uit verbinding raak met mensen van wie ik houd, zoals oude vriendinnen waarbij ik het gevoel krijg dat ik niet meer in hun leven pas, of vrienden waarmee het gewoon even niet zo lekker loopt, kan ik het gevoel hebben alsof ik gewoon compleet faal op interpersoonlijk gebied. Daar kan ik heel opstandig en verbolgen van raken.

Maar verbinding kun je niet forceren met mensen waarmee je op dit moment gewoon niet in verbinding bent. Tegelijkertijd kun je het wel voelen met de mensen die er op dat moment zijn.

En dus zoek ik de verbinding op waar die natuurlijk voelt. Met het vertrouwen dat alles loopt zoals het moet, en dat ik altijd voldoende in verbinding sta met de mensen van wie ik houd. Dat er van me gehouden wordt, dat ik geliefd ben en gewaardeerd.

En als ik me even alleen of eenzaam voel, denk ik aan al die mensen met wie ik heus dan soms uit, maar ook heel vaak in verbinding mag zijn.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store