Image for post
Image for post

Dat ik redelijk dol ben op mijn familie komt volgens mij vaak genoeg op mijn social media en in mijn stukjes naar voren. Tuurlijk, ik schaam me dood als ze een heel Blijdorp restaurant op zijn kop zetten omdat ze denken beter te weten hoe 18 man kwijt te kunnen in een restaurant dan het horecapersoneel en ik klaag graag over kringverjaardagen (terwijl ik het eigenlijk altijd leuk vind om mijn familie te zien), maar ik kom uit een warm nest, wat ook weer voortkwam uit twee andere warme nesten: mijn opa’s en oma’s.

Mijn opa’s zijn vorig jaar overleden. Mijn ene opa was 90 en lichamelijk ‘op’. Op zijn sterfbed las hij nog de bijbel, dicteerde hij wie er allemaal op de begrafenis moesten komen en deelde hij wijze lessen uit aan zijn kleinkinderen (mijn neefje moest zijn best gaan doen op school en mijn broer moet zijn vriendin ten huwelijk vragen). Hij stierf in het gezelschap van zijn drie zoons en hun vrouwen. We hebben een audio-fragment dat hij het ‘Onze Vader’ bidt dat ik nog niet heb teruggeluisterd omdat ik dan verdrink in mijn eigen tranen, maar ik ben blij dat mijn ooms en vader dat nog hebben opgenomen.

Mijn andere opa, was 84 met een in rap tempo verergerende vorm van Alzheimer. Hij werd ziek en zijn lichaam trok het toen ook niet meer. Hij overleed in het gezelschap van zijn drie dochters en zijn favoriete verpleegkundige. Hij was ondanks zijn verwarring (en de angst die daarbij hoorde) nog steeds een lieverd, en door zijn guitige knipoogjes een lieveling van het personeel.

Vorig jaar waren mijn oma’s dus ineens alleen. Mijn ene oma, slecht ter been, slechtziend en kwakkelend, verhuisde naar het verzorgingstehuis. Mijn andere oma is nog wat vitaler, en die woont nu alleen in het apartement.

Mijn oma’s hebben het geluk dat ze zeer toegewijde kinderen hebben.

Mijn vader en mijn ooms gaan bijna elke zondag koffie drinken, en mijn ene oom zelfs (bijna) elke dag. Mijn moeder en tantes gaan ook bijna elke zondag naar mijn andere oma, en ook tussendoor gaan ze langs om te helpen, boodschapjes te doen en kopjes koffie te drinken. Mijn broer en ik gaan minder vaak langs dan we eigenlijk zouden willen, maar ook wij zijn elke maand wel een keer bij mijn omaatjes in de woonkamer te vinden, net als de andere kleinkinderen.

…Maar toen was daar ineens corona.

Mijn oma die op zichzelf woont krijgt nog wel bezoek, op gepaste afstand, maar mijn andere oma in het verzorgingstehuis mag geen bezoek ontvangen.

Ik vind het heel verstandig dat dit wordt gedaan, maar er valt voor mensen zoals mijn oma’s best wel een hoop weg aan social contact en entertainment.

Maar gelukkig zijn er meer manieren om contact met elkaar te houden. Ik besloot bij thuiskomst dat zolang we met zijn allen in de intelligente lockdown zitten, dat ik elke week iets leuks opstuur naar mijn oma’s.

Ik stuur al jaren kaartjes naar mijn oma’s via OmaPost; ik schreef 3 jaar geleden al voor Merel een gastblog over deze fantastische app, waarmee je foto’s van je telefoon als polaroid-kaartjes per post kunt versturen naar je opa’s en oma’s.

Ik had het een beetje laten versloffen, maar nu schafte ik weer credits aan om foto’s te kunnen sturen.

Ik had ook nog old school briefpapier met bloemen liggen wat ik ooit in een museum had gekocht, dus ik ging ook old school brieven schrijven. Ik maakte ook een paar echte Polaroid fotootjes van Vin, de katten en ons samen om mee te kunnen sturen.

Toen ik de eerste brieven zat te schrijven naar mijn ene oma en mijn andere oma, besloot ik spontaan ook een brief naar Vincents oma te schrijven.

Want sorry, die vind ik inmiddels ook gewoon ‘mijn’ oma.

Vin en ik zijn inmiddels 5 jaar samen, en ergens halverwege onze relatie ben ik zijn oma ook ‘oma’ gaan noemen. Dat is niet bewust gegaan: op een dag vond ik het ongemakkelijk dat ik niet wist hoe ik haar moest noemen (bij haar voornaam voelt te informeel maar mevrouw voelt veel te formeel) en sorry, dan is ‘oma’ gewoon het makkelijkst en het leukst, en dus werd het gewoon ‘oma’.

Vincents oma is 94, nog buitengewoon kwiek, en heel duidelijk dol op haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze komt altijd op de verjaardagen van mijn schoonouders, met Pasen en met Kerst en Vincent en ik brengen haar dan altijd weer naar huis. De rollator in de achterbak, met haar mee in de lift, boven nog even helpen met haar steunkousen uitdoen en dan rijden we daarna naar Den Haag. Kleine moeite, want Voorburg ligt op de route.

Ook Vins oma heeft ineens veel minder bezoek en moet voorzichtig zijn; ze belde zelf mijn schoonvader af voor haar 94e verjaardag twee weken geleden.

En dus schreef ik ook een brief naar haar. En een kaartje. En stuurde ik mijn nieuwe boek naar haar op, omdat ik vorige keer (net als bij mijn eigen oma die niet bij de boekenpresentatie kon zijn #kutkleinkind dat ik ben) steeds vergat een kopietje van Je Moet (Bijna) Niks voor haar mee te nemen.

Inmiddels heb ik drie brieven, een fotoprint van Ali en een Omapost kaartje naar alledrie verstuurd.

Ik krijg van mijn oma steno-appjes over hoe leuk ze het vindt, mijn andere oma stuurt leuke mailtjes EN gaf mijn ouders sloffen mee die ze voor Vin had gebreid (ik had al een paar en draag niks anders meer) en via mijn schoonvader hoor ik hoe onwijs leuk ook Vincents oma het vindt om post van ons te ontvangen.

Het voelt fijn om te kunnen doen. Het zorgt toch voor een leuk moment op de dagen die verder soms best een beetje saai kunnen zijn, en zeker de bloemenprints en kaartjes van Ali (nu uitverkocht, maar wie weet komt er vanzelf weer iets in de shop) fleuren de woonkamers op met een beetje lente.

Wij stoppen er dus voorlopig echt niet mee, onze oma’s via de post onze aandacht en attentie te geven.

En als jij nog opa’s en oma’s hebt, en je kunt die 0,91 cent voor een postzegelcode (JONGENS WAT EEN UITVINDING!!) missen: Ga ze alsjeblieft kaarten en briefjes sturen.

Ik weet zeker dat je ze er een enorm plezier mee doet.

  • De lokale bloemenwinkel googlen en via de site/of telefonisch een boeketje laten bezorgen (als ze dat nog doen)
  • Als je OmaPost nog niet op je telefoon had staan, hoppatee mee aan de slag en kaartjes versturen.
  • Browniesperpost (al is het natuurlijk om te HUULN dat ze de pindakaasbrownies op dit moment niet verkopen), voor bij de koffie. Als ze weten hoe Facetime werkt, kun je er nog real time bij zijn ook.
  • Als je oma’s en opa’s nog lezen, een stapeltje van je favoriete boeken uitlenen en daarna dan nog eens vragen wat ze ervan vonden.
  • Een paar mooie foto’s van je familie (die je misschien op je computer of op je telefoon had staan) bestellen en bij hen thuis laten bezorgen.

*Sterker nog, mijn ouders hebben op hun kop gekregen van de leiding omdat ze (mijn oma zit op de begane grond) een tijdschrift ofzo door het raam hadden gegeven and I’m sorry but that’s the funniest shit to me.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store