NOG ZES DAGEN TE GAAN

Image for post
Image for post
Ik ligt ziek op de bank dus een foto zonder hoofd is voor alle partijen een win

Laat ik maar eerlijk zijn: dit zijn geen leuke weken. Niet voor Vin die nauwelijks antwoord krijgt op vragen omdat ik ergens over aan het piekeren ben, niet voor mijn hoofdredacteur die continu mailtjes van me krijgt die variëren van paniekerig tot pissig, niet voor mijn vrienden die oprecht niet snappen waar ik zo over zit te zeiken want hallo, ik heb een boek mogen schrijven, geschreven en dat boek mag nu uitkomen.

En niet voor mezelf, want ik ben de gedeelde factor in al het lijden van deze lieve mensen. Want ik zeg het niet letterlijk…maar ik ben heel, heel, heel zenuwachtig.

En daardoor ben ik aan het afreageren.

Ook werd ik woensdagochtend wakker met een plotselinge maar hevige blaasontsteking. Naief bloempje dat ik ben (die zo’n driehonderd jaar geleden ooit één keer eerder een blaasontsteking had) dacht ik oprecht dat ik zodra ik mijn antibioticakuurtje was gestart gewoon weer blakend gezond mijn leven zou leven. In plaats daarvan doet alles zeer, trek ik na een half uur staan krom, en spoel ik antibiotica en paracetamol weg met LITER EN LITERS WATER.

En Vin is een weekend weg met vrienden.

Volgens mij dacht mijn lijf “goh, ga jij maar eens even lekker vijf dagen in je eentje op de bank een existentiele crisis hebben over je schrijven.”

Oktober

Sinds vorig jaar december weet ik: In oktober komt het boek uit.

In mijn hoofd betekende dat heel lang dat het oktober klaar zou zijn, en dan kon ik het loslaten. Dan zou het boek de wereld ingaan en dat boek dat iets was van mij zou iets worden van anderen. Voor anderen. Iets voor in iemands boekenkast, iets waar iemand om moet lachen, iets waar iemand wat aan heeft.

Ik realiseer me nu, 6 dagen voordat het uitkomt, pas dat dit een beetje te makkelijk gedacht is. Lekker vlot, meid.

Want voor mij is dit boek oud nieuws. Ik kan de inhoud dromen, zo vaak heb ik het gelezen en gezien. Ik vind er dus ook op sommige vlakken geen hol meer aan. Van elke grap, elke anekdote en elke ‘wijsheid’ denk ik: JAHA, IK WÉET HET.

Maar er zijn lezers van mijn website en stukjes, familieleden en vrienden die letterlijk jaren op dit boek hebben gewacht.

En die mensen die zijn allemaal zo belangrijk voor mij, dat ik het helemaal niet kan loslaten.

Sterker nog, ik pieker hier dus de godganse tijd over. En ik wil me straks aan ieder individu die het heeft gekocht en gaat lezen bibberend vastklampen.

Vind je het leuk?!

Heb je er wat aan?!

OH GOD HEB IK JE TELEURGESTELD???

Heb gerust je mening straks

Ik ben normaal gesproken een stuk stoerder. Meningen van anderen kan ik over het algemeen wel goed loslaten want ik vind oprecht dat iedereen mag vinden wat hij of zij wil. Ook over mij. En over dat boek van mij. En dat ook mag zeggen (ook al heb ik liever dat als je het dan tegen mij zegt het constructief gebeurt en dan niet janken als ik er niks mee doe).

Dus je hoeft mijn ego niet te strelen als je mijn boek kut vindt, en je hoeft me niet gerust te stellen als jij je twijfels hebt over dit boek.

Maar ik heb mijn hele leven, mijn groei, en mijn ziel en zaligheid in dit boek gestopt en dat mensen het kunnen haten is op dit moment het allerergste wat ik me kan voorstellen.

…Gelukkig heb ik nog zes dagen om weer stoer te worden.

Want als je me nu vertelt dat je mijn boek stom vindt gooi ik jankend een literfles gemberwater en honderd paracetamol pillen naar je kop.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store