Niet Per Se Sexy Levenslessen Die Ik Dit Jaar Leerde

Image for post
Image for post
Gelukkig zet Aline Bouma me wel altijd sexy op de foto

2017 was voor de wereld best wel een kutjaar.

Trump’s presidentschap is precies wat we ervan hadden verwacht, soms zelfs erger. De Zwarte Piet discussie is vinniger dan ooit en we kregen een Fries wijf dat door de natie werd omarmd, gewoon omdat ze racisme minder erg vind dan demonstraties in Dokkum. Verkrachters en aanranders zitten overal, zo bleek met #metoo. Zelfs Joop.nl heeft er eentje in huis, ook al hebben we het daar nooit over.

Kan me daar allemaal best over opwinden, maar 2017 was voor mij persoonlijk ondanks dat nog steeds goed te doen. Omdat ik graag mijmer over mezelf en mijn leven, hier een aantal dingen waar ik achterkwam dit jaar. Niet per se heel verlicht of sexy, maar wel waar.

Ik kan niet alles tegelijk (en das oke)

Toen ik in de zomer net begon met Onefit, heb ik me daar een tijdje enthousiast op gefocust.

Toen ik net begon met mijn nieuwe baan en weer 4 dagen ging werken in plaats van een beetje mijn 3 miljoen vrije dagen opmaken van mijn vorige contract, ging ik ook nog braaf sporten, maar kwam er een maand bar weinig van schrijven.

Toen Beyonce de Kitten net bij ons kwam, lag ze extreem schattig in mijn armen te slapen en tja, bonding met je nieuwe huisdier is ook belangrijk. Dus werd er gespeeld, gekroeld, opgevoed en kwam er niet zo veel van sporten of schrijven.

Nu ik de laatste hand aan mijn boek aan het leggen ben, zit ik daar helemaal in. Ik heb het sporten op een laag pitje gezet (en baal ik vervolgens als een stekker als ik he-le-maal kapot ga met fietsen door San Fransisco en die kolere heuvels) en ook behoorlijk wat feestjes afgezegd.

Ik ben de ene maand meer bezig met schrijven, de andere maand meer met sporten. De maand daarna zijn mijn avonden gevuld met dates, etentjes en feestjes, en de volgende maand heeft mijn werk juist weer de overhand. Er zit bij mij een eb and flow in al mijn favoriete activiteiten. Dat heb ik volgens mij nu eindelijk omarmd.

Ik hoef niet alle ballen in de lucht te houden. Ik kan er ook een paar neerleggen als dat me op dat moment beter uitkomt. Als ik dan uitgejongleerd ben met de prioriteiten van die periode pak ik die andere ballen weer op.

Ik ben soms eenzaam

Ik mag echt niet klagen wat betreft mijn sociale leven. Er zijn allerlei mensen die met me willen afspreken en ik heb het met diegenen altijd naar mijn zin (ik spreek namelijk met niemand af met wie ik dat niet zou hebben). Ik heb fantastisch leuke vrienden en vriendinnen. Vincent is naast mijn sexy-ass boyfriend ook mijn beste vriend.

Maar in zowel 2016 als in 2017 moest ik bij een belangrijke vriendschap concluderen dat het over was. En dat het vastklampen aan elkaar omdat je domweg niet aan het alternatief wil toegeven zowaar nóg kutter is dan niet meer vriendinnen zijn. Niet alleen bij romantische relaties is het soms klaar. Ook vriendschappen kun je uitspelen. Game over.

En nu, eind 2017, ben ik een paar mensen die me het beste kenden van iedereen op de wereld kwijt. En al zijn al mijn andere vrienden en vriendinnen ontzettend gaaf, en is mijn vriend de tofste persoon die ik ken, voel ik dat gapende gat soms zitten. Ik heb het er nooit over, maar het zit er wel.

Misschien is het kinderachtig om nog een beste vriendin te willen op je 30e. Maar blijkbaar wil ik dat. Ik mis het gewoon om iemand te hebben bij je wie je al-les kwijt kan, met wie je altijd kan afspreken. Iemand die gewoon automatisch de eerste is die je belt, en diegene jou.

En daardoor voel ik me soms eenzaam. En daar ben ik dan verdrietig over.

Dat vriendschappen vergaan wist ik heus wel. En ik weet ook dat je de ene periode meer met de een omgaat en de andere periode weer meer naar een ander toetrekt. We zijn allemaal veranderende mensen met eigen levens en soms lopen dingen nou eenmaal zo. En dat het geen zin heeft om vast te houden aan dingen die niet (meer) werken. Weet ik allemaal.

En toch mis ik het hebben van iemand die onomstotelijk jouw beste vriendin is. Soms zo erg dat ik nu niet eens een verlichtend grapje kan bedenken om dit artikel weer een beetje luchtig te maken.

Ik vind soms niets van dingen

Ik probeer zo min mogelijk meningen te hebben over dingen waar ik geen verstand van heb. Dingen als racisme, seksisme, fuckboys en basic human decency wil ik nog weer eens over tetteren, maar verder probeer ik wat meer te luisteren en vragen te stellen in plaats van nog een ongeinformeerde mening toevoegen aan de wereld, of dat nou online of offline is.

Binnen mijn werk kom ik mensen tegen die alles op hun manier willen doen zonder een haarbreedte toe te geven aan beleid, experts of ervaring. Navigerend door een social media landschap bevindt je je voor je het weet weer in een relletje, discussietje of ophefje.*

Ik heb daar gewoon geen zin in. Ik ben volledig bereid om dingen te vinden als iemand dat aan me vraagt of als ik daarvoor betaald wordt, maar ik heb gewoon niet overal verstand van en kan dan beter mijn klep houden en luisteren. Ik heb ook niet genoeg energie om me met alles ooit te bemoeien. Dus doe ik dat ook niet.

*Ik neem Twitter discussies uberhaupt niet persoonlijk op maar als je het ooit niet eens met me bent geweest ben je uiteraard stom.

Ik heb extreem veel slaap nodig

Ik ga het liefst om 21:00 naar bed. Na tien minuten lezen donder ik in slaap en kom om 06:00 weer helemaal enthousiast over het leven mijn bed uit.

Dat betekent dat ik onwijs veel tijd verdoe met slapen, maar ook dat ik op die tijd slaap het meeste haal uit de uren die ik wel wakker ben.

Ik functioneer prima zonder doelen te stellen

Ik heb dit jaar geen doelen gesteld. Ik heb het hele jaar zo veel mogelijk gedaan waar ik zelf zin in had, en geprobeerd mijn boek af te schrijven. Dat is me uitstekend bevallen, en kan ik iedereen aanraden.

Dat doe ik dan ook, zowel hier als in het boek dat ik over een paar dagen van naar mijn redacteur ga sturen.

Ondanks het feit dat ik geen specifieke doelen had, heb ik alsnog goed gewerkt, gesport, geschreven, opgeruimd, op mijn geld gelet en alle andere dingen waar ik ook altijd allerlei doelen over verzon.

En ik heb ontzettend genoten van m’n leven op die manier.

2018

Ook aankomend jaar ga ik alleen maar doen waar ik zin in heb. Afhankelijk van hoe het verder gaat met het manuscript heb ik ook wat meer tijd voor andere dingen, dus wie weet stel ik nog een klein doel hier en daar.

Maar voornamelijk ga ik doen waar ik zin in heb, én (als de eerste versie niet zodanig kut is dat het hele ding niet meer te redden valt) het verdere proces van mijn boek in.

Doodeng, want ik zit op dit moment zo dicht bovenop de eerste versie dat ik echt niet weet of het ergens op slaat, of dat ik gewoon als een ijlende gek op papier heb lopen krassen.

Maar ik heb het gedaan. Ik heb mijn boek afgeschreven. Bijna 60.000 woorden met alles waarvan ik denk dat ie-de-reen er beter van wordt als ze dat weten over Het Leven Als Normaal Mens.

We gaan het volgend jaar wel zien wat er van komt.

Tot zover. Alvast een gelukkig nieuwjaar.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store