Mijn collega’s & mijn kwetsbaarheid

Image for post
Image for post

Binnen mijn werk leer ik niet alleen heel veel van de studenten met wie ik praat, maar ook van mijn collega’s. En dan vooral, hoe ik reageer op mijn collega’s.

R en ik

Ik ben tegelijkertijd aangenomen met R. De sollicitatieprocedure begon met een speeddate-sollicitatie, waarin we twee keer 15 minuten met een van de andere studentendecanen spraken, en R en ik zaten in hetzelfde tijdslot en raakten aan de praat.

Toen ik na een mega intensief tweede gesprek met twee rollenspellen, een evaluatie en nog wat kritische vragen of ik niet “iets in de media wilde doen” (ik zei nog net niet letterlijk NEE, IK WIL MET STUDENTEN WERKEN LAAT ME MET RUST!!) een week later hoorde dat ik was aangenomen dacht ik gelijk aan R. Ik was alleen haar precieze naam vergeten en kon haar niet vinden op Facebook, dus ik had geen idee of ze ook was aangenomen.

Bij de eerste mail waarin onze manager ons welkom heette en vertelde op welke locaties we zouden gaan werken zag ik haar naam…en sindsdien is ze een van mijn favoriete collega’s en/of mensen.

Ik ben er namelijk tijdens mijn werk achtergekomen dat ik heel sterk kan reageren op iemands algehele vibe. Ik smijt niet met HSP-termen als het even kan, maar binnen mijn werk is juist het gevoel wat ik bij iets of iemand heb een stevig signaal.

In een fantastisch staaltje van niet-constructief gedrag word ik bikkelhard van iemand anders z’n onzekerheid. Iets in mij gaat compleet op slot. Zodra ik het gevoel krijg dat ik een collega moet gaan zitten bevestigen in hoe goed ze wel niet zijn terwijl ik gewoon werk te doen heb, of dat ik iets met iemands eigen emotional turmoil moet, ga ik juist het tegenovergestelde doen.

Al mijn normale relaxede eerlijkheid en kwetsbaarheid gaat dan on lockdown, en ik laat iemand totaal niet bij me in de buurt.

Ik word dan keihard, pragmatisch en stoicijns. Dit heeft tot gevolg dat ik als een zakelijke ijskoningin tegenover iemand zit die steeds harder gaat werken om toch het gevoel te krijgen dat ik ze mag, dat ik ze wel goed vind, etc.

Bij R gebeurt het omgekeerde. R is zo ‘zeker’, niet omdat ze als een Kanye West door de gangen banjert, maar omdat ze helemaal oke is met zichzelf en vertrouwen heeft in zichzelf. En daardoor, als Rde kamer in komt, ontdooi ik helemaal. Ik voel me dan helemaal op mijn gemak, en ben mijn gebruikelijke zachtgekookt-eierige zelf.

Heerlijk. Rvoelt voor mij rustig aan want ze heeft niks van mij nodig. En dus word ik ook rustig. En ben ik juist open, en kwetsbaar, en zeg ik wel de dingen die iemand misschien dan niet nodig heeft, maar die diegene wel goed kan gebruiken.

D en ik

Ik heb ook een andere collega, waarmee dat allemaal helemaal niet zo goed gaat. Dit jaar kwamen we bij elkaar in het team en we voelden allebei; dit wordt lastig.

En dat werd het ook. Dat is het ook.

D en ik vinden elkaar aardig en hebben een goede verstandhouding ontwikkeld qua werk, al is die oppervlakkig. Maar op een dieper niveau zijn D en ik altijd met elkaar aan het vechten, en laten we elkaar totaal niet dichtbij komen.

Waar ik helemaal mezelf kan zijn bij mijn andere collega’s, kost dat me veel moeite bij D, en vice versa. Op de een of andere manier zet ik soms onbewust mijn stekels uit, en dat heeft ook weer een effect op hoe D zich gedraagt, en zo blijven we rondgaan in het cirkeltje.

D en ik spiegelen elkaars trust issues, en we gaan hier allebei zo anders mee om dat dit vervolgens de boel ook weer verder escaleert.

Toen hier donderdag hier gaandeweg een gesprek over ontstond in het team, voelde ik het eventjes gebeuren tussen D en mij. Van het onbewust vechten, het op onze hoede zijn en alle afweermechanismes op volle kracht verschoven D en ik allebei naar een momentje kwetsbaarheid…en begrip.

Het is nog niet genoeg, en het is niet blijvend veranderd, want D en ik schieten allebei weer terug in onze standaard modus. Maar we zijn toch weer een paar centimeter naar elkaar toe opgeschoven.

Het vertrouwen moet nog veel verder gaan groeien, maar er zijn weer een paar babystapjes gezet.

Kwetsbaarheid

Ik vind dat kwetsbaarheid een plek en een tijd heeft, en niet altijd op de werkvloer (of op het Internet) rondgegooid hoeft te worden.

Degenen die ik niet vertrouw hebben er geen recht op, punt. Kwetsbaarheid is geen verplichting.

Maar binnen mijn werk helpt het zo erg als je elkaar goed kunt vertrouwen, blindelings bij elkaar binnen kunt lopen, kunt huilen om een van je studenten die iets naars heeft meegemaakt, een grove grap kunt maken om de afschuwelijke dingen die je soms te horen krijgt om het te verlichten, dat ik mijn best ga doen om me bewust te zijn van mijn eigen Ice Queen Reactie.

En daarvoor zal ik me soms over mijn behoefte een Harde Bitch te zijn heen moeten zetten, en mezelf van mijn zachtere kant laten zien.

Ook bij diegenen die de tegenovergestelde respons in me opwekken. Misschien worden we er allemaal wel beter van.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store