Is het onfeministisch om kritiek te geven op cosmetische ingrepen?

Image for post
Image for post

Om maar gelijk een duidelijke mening neer te zetten:

Ik vind lipfillers lelijk.

Nee, maar echt. Ik stond een keer in de MacDonalds en voor mij stonden twee hartstikke jonge meiden, ik denk nog geen 20, die allebei van die typische opgespoten mondjes hadden. Veel te vol, zo raar duckface opgekruld omhoog én naar beneden (echt HOE KAN DIT) en niet proportioneel met de rest van hun (mooie) gezichtjes.

(Ook nog van die teringlange wimperextensions die superzwaar zijn waardoor de ogen een beetje gaan hangen (vind ik ook heel lelijk) dus mij kon je wegdragen, maar goed voor wimperextensions zet je geen naald in je bek dus die laten we voor nu even.)

Ja, je went eraan (zo kan ik me NikkieTutorials bijvoorbeeld niet eens meer voorstellen zonder haar volle lippen). En ook: op zich maakt het maar voor weinig mensen uit dat een random Internet Citizen zoals ik het lelijk vind.

Maar om het volgende punt te gaan maken is het even handig dat ik dit feit over mezelf deel: Ik vind het niet om AAN TE ZIEN.

(De enige bij wie ik het wel mooi vind is Loes van Delft*)

Toen kwam ik deze tweets tegen van Eva Vlaardingerbroek.

Als ik verder door Eva’s tijdslijn scroll word ik ietwat sacherijnig, want ik vind het nogal flauw om iemand die een andere mening heeft dan jij meteen een narcist te noemen omdat ze toevallig die mening mag komen vertellen bij Jinek en ook allerlei dingen de schuld geven van feminisering en “klimaathysterie” ben ik het fundamenteel mee oneens, maar goed. Conservatieve en rechtste mensen zeggen echt wel eens wat slims. Of misschien zoals in Eva’s geval: Zelfs een stilstaande klok heeft het twee keer in 24 uur goed. Anyway.

Bovenstaand draadje raakt iets wat ik interessant vind, omdat het in Eva’s draadje ook gaat over een influencer die wordt aangesproken op de hoeveelheid lipfillers die ze in d’r smoel laat spuiten en daar vervolgens over op het feminisme-orgel gaat:

Is het onfeministisch om kritiek te uiten op (de cosmetische ingrepen van) een andere vrouw?

Voorbeeld

In de film Jumanji: Welcome to the Jungle** kwam toevallig dit voorbeeldje voorbij.

Bethany, het klassieke (schijnbaar) oppervlakkige en populaire meisje zit tijdens een toets te facetimen met een vriendin omdat haar domme footballplayer-ex haar instagram foto niet heeft geliked.

Als haar docente haar aanspreekt gaat Bethany eerst in discussie en als de docente haar met opgeraakt geduld vertelt NU op te hangen, zegt Bethany:

“You know, I’m going through a crisis here and [friend] is helping me through it. And I feel like…as a woman, you should support me instead of yell at me.”

…Nou daar zakt mijn damesonderbroek wel een beetje van af hoor, jongens.

Dus JIJ bent asociaal en egoistisch bezig in een openbare ruimte, waar anderen last hebben van jouw getetter in je telefoon (met gevolgen voor een cijfer, met dus ook gevolgen voor hun schoolprestaties) en je wordt daarop aangesproken door een andere vrouw…en dan roep je gewoon “Ik heb een zwaar leven dus jij als medevrouw moet mij steunen?” en is alles opgelost?

Natuurlijk, dit is makebelief uit een (overigens fantastische) film.

Toch is het voorbeeld uit Eva d’r draadje , en ook deze post van Anna Nooshin refereert naar dat “women (and men) are free to do whatever they want” wel iets waarvan ik niet weet wat ik nou vind als het ook betekent dat er geen kritiek op mag zijn.

Ik vind het vooral ingewikkeld, merk ik.

Het feit dat je je eigen keuzes zeker weten mag maken op allerlei gebieden, maar dat de kritiek op die keuzes zodra je een vrouw bent als niet-feministisch wordt gezien.

En dan wordt inderdaad soms met het feminisme gesmeten als een deur om dicht te slaan op moment dat iets bekritiseerd wordt terwijl de kritiek juist ook vanuit een feministisch oogpunt legitiem kan zijn.

Ander voorbeeld

Ik had bijvoorbeeld een paar jaar geleden een gesprek met Ruby, journalist en blogger over een andere blogger uit New York die een borstvergroting had laten doen. Vooral frappant hieraan was dat deze blogger een enorm grote pionier was van self love, wat (in veel ogen) toch ook eigenlijk wel betekent dat je je-self zou moeten kunnen love-n zoals je bent.

Ik ben nogal laissez-faire (zolang je iemand anders niet schaadt met je keuzes en gedrag vind ik het wel best) dus ik zei toen zoiets als: “Nou ja, als ze dat graag wil en dat zichzelf heeft gegund, dan IS het toch ook een uiting van self love?”

Daarop zei Ruby toen: “Ja maar waarom wil ze dat dan graag? Dat komt ergens vandaan, en volgens mij is het echt wel de moeite waard [voor een individu] om te onderzoeken of dat verlangen daarnaar niet gewoon te maken heeft met een schoonheidsideaal dat ons is opgelegd en daar toch aan te willen voldoen. ”

En daar had ze toch wel een puntje. Waarom willen we die lipfillers? Omdat we het zelf mooi vinden is dan natuurlijk het antwoord. We doen het voor niemand anders dan onszelf, zeggen we.

Maar waarom vinden we het zelf mooi? Omdat de media en reclames ons doodgooien met perfecte gezichten met -inderdaad- volle lippen. Vinden we het dan wel echt zelf? Doen we niet gewoon mee met wat ons verteld wordt?

Vinden we OOIT eigenlijk wel iets zelf?

En hoe weten we dat dan vervolgens weer?

En hoe proberen we dan met z’n allen los te breken van die schoonheidsidealen, van de maatschappelijke normen hoe we eruit zouden moeten zien, hoe we ons zouden moeten gedragen?

Volgens mij is het antwoord op die vraag niet per se een naald in je lippen te laten zetten en is het antwoord eerder de kritische noot over de keuze, de kritische vraag over of je wil bijdragen aan het voortzetten van de achterliggende schoonheidsidealen.

Toch vind ik dan ook weer dat je het individu (microniveau) niet altijd verantwoordelijk kunt maken voor wat er gebeurt op grote schaal (macroniveau). Je kunt niet elke individuele fitgirl aansprakelijk stellen voor de volledige diet-culture bijvoorbeeld, niet elke succesvolle zakenvrouw verantwoordelijk houden voor het kapitalisme.

Je kunt dus ook niet elke influencer die lipfillers neemt verantwoordelijk maken voor het schoonheidsideaal. Dit zal namelijk voor en na hen ook bestaan, op welke manier dan ook.

En ja, vrouwen liggen onder zwaarder vuur wat betreft veroordelingen en kritiek over de dingen die ze doen, en ook daar mag kritisch naar gekeken worden.

Maar tegelijkertijd kun je dus ook niet elke kritische opmerking aan je adres wegwuiven onder het mom dat het niet feministisch is om de keuzes van andere vrouwen te bekritiseren.

Ik weet het echt niet

De dikgedrukte alinea is voor mij de belangrijkste take-away, maar verder vliegen eigen voors en tegens heen en weer in mijn hoofd.

Antwoord op de vraag heb ik dus oprecht niet.

Een ding weet ik wel:

Als iemand me vraagt wat ik van lipfillers vind, dan geef ik eerlijk antwoord: Ik vind het vaak lelijk. Ik zou het zelf nooit doen.

Maar ik zal nooit zeggen dat iedereen die voor lipfillers is dat niet zou moeten zijn en een slechte feminist is als ze dat wel doen.

*Dit is een grapje en dit is waarom.

**Het is zwaar om zo’n onfeilbaar goede smaak te hebben.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store