Op 31 mei plaatste ik dit op Instagram:

“Even vandaag geen ludieke Tiktoks of rant over dat bakken kut is (hoewel ik daar nog steeds achtersta): Ik heb vandaag niks op Instagram gezet want er is gewoon niks dat ik wil plaatsen. Ik vind dat alles wat ik doe en zeg afleidt van een heel belangrijk thema en ik had heel erg veel weerstand tegen zelf er iets over zeggen, omdat ik gewoon echt vind dat ik niet de aangewezen persoon ben. Er moet naar hele andere mensen geluisterd worden dan naar mij.

Maar, de realiteit van de situatie is dat wanneer je iemand van kleur bent, en minder geprivilegieerd bent, dan kan ik wel vinden dat er naar jou geluisterd moet worden, maar dat gebeurt niet altijd.

(…)

Dan kan ik alles wat er gebeurt heel erg vinden allemaal, maar daar koopt George Floyd niks meer voor.

Dit is niet het probleem van anderen, van de activisten, daar moeten we vanaf. Dit is ons probleem. Dit gaat ons allemaal aan. En het hangt misschien af van de bubbel waar jij in zit dat je dit in meer of mindere mate merkt, maar zolang het gebeurt, gaat het ons toch allemaal aan. En ik denk dat we daar meer naar moeten handelen.”

Dit stukje, met meer haperen, en ‘ums’ en een overpeinzinkje over dat ik mijn eigen witte tranen niet nuttig vind, plaatste ik op zondagmiddag.

Sindsdien heb ik vooral veel gekeken, geluisterd en stukjes van anderen gedeeld. Ervaringsdeskundigen. Zwarte mensen uit Nederland en uit Amerika, die uitleggen. Hun pijn laten zien. Blootleggen wat er gaande is, wat er nu even niet weggeschoven kan worden.

Ik ben verder even stil. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Ik kan niks bedenken wat de lading dekt van alles wat er speelt, wat er in iedereen omgaat, wat er moet gebeuren.

Ik wil ook gewoon even niets zeggen. Ik wil vooral eens even luisteren. Amplifyen, en er zelf echt goed naar luisteren. Het in me opnemen, en het me eigen maken zodat het met me meegaat, ook na deze week. Juist na deze week, veel verder dan dat. De toekomst in. Nadenken over hoe ik zorg dat het de rest van mijn leven met me meegaat, op een manier dat andere mensen ècht wat aan me hebben.

Ik ga heus wel weer kekke tweetjes bouwen en verhalen ophangen op Instagram. Maar laat me deze week nou eens gewoon stil zijn en luisteren.

Ik ben er wel.

En zeker: ik moet soms nog wat stoerder en sterker en educated worden op dit gebied, dat geef ik toe. Misschien mis ik nog wat guts, die ik zo bewonder in anderen.

Maar ik ben er echt. En ik blijf.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store