Het verhaal over Beyoncé die gesteriliseerd werd

Image for post
Image for post

Beyoncé, bijna 10 maanden oud, begon twee weken geleden ineens over de grond te krioelen alsof haar leven ervan afhing. Kleine kittens worden krols.

Het schijnt dat sommige katten echt krijsen en met geweld je arm willen bevrijen. Dat viel hier reuze mee. Ze maakte alleen wat meer herrie en ze leek niet zo goed te weten wat ze met zichzelf aanmoest. Beetje zoals ten tijde van het album 4: The Remixes, zeg maar.

Maar omdat ik het zielig vond en omdat ik geen zin heb in gezeik, belde ik zodra het over was de dierenarts om haar te laten ““helpen.””

Ik naar de dierenarts voor het brengen

Dus ik stapte gisterochtend op mijn vrije dag, in mijn joggingbroek, slaaphaar en bril met Bejons in d’r reismandje de dierenarts binnen.

10 minuten te vroeg, want zo ben ik als het op afspraken met artsen aankomt. Tandarts, huisarts, dierenarts: maakt me geen fuck uit. Als jouw baan betekent dat je waarschijnlijk heel de dag op van die aso’s zit te wachten, zorg ik dat ik op tijd ben. Andermans tijd -zowel van de arts als de mensen na mij- is belangrijk.

Mijn dierenartsen zijn chill. Bij mijn dierenarts liggen standaard drie honden achter de receptie te tukken en zijn ze meteen dol op je huisdier. Die honden niet in paniek en de assistente en de dierenarts stonden al helemaal klaar om haar mee te nemen.

“Wil je een pakje of een kraag voor d’r?” vroeg de dierenarts. “Pakje is ietsje duurder maar wennen ze wel makkelijker aan.”

“Doe maar een pakje,” zei ik.

Famous last words.

Ik naar de dierenarts voor het halen

Vanaf 13:00 kon ik het kleine zwart-witte apparaat ophalen, dus ik trok mooi om 12:45 de deur van de dierenartspraktijk open en ging in de wachtkamer zitten.

Verbouwereerde dierenartsassistente komt achter de receptie vandaan.

“…Heeft u een afspraak?” vroeg ze vertwijfeld.

“Ik kom Beyoncé ophalen,” zei ik. (De twee sjieke mensen met cocker spaniels kijken verbaasd op van hun cocker spaniels.)

“Oh! Sorry hoor, ik herkende je helemaal niet!”

…Ik heb in de tussentijd gedoucht, lenzen ingedaan, mijn haar losgegooid en twee gram highlighter per wang op nu, dus dat snap ik wel.

De assistente is superattent, vertelt dat Bejons superlief is en dat alles goed is gegaan. Ze legt alle nazorg heel erg goed uit. Ik luister met 1200% aandacht want ik ben nooit meer hetzelfde geworden nadat dat domme beest zichzelf voor het eerst op mijn schoot oprolde tot kleine Cinnamon Roll of Cuteness en ik zou een nier voor d’r verkopen, dus even luisteren wat ik precies moet doen de aankomende dagen lukt dan ook wel.

Dan gaat ze Bejons even voor me halen.

Image for post
Image for post

IN HAAR XXS PANTERPAKJE.

Nouuuuuu jongens. Tot grote schrik van twee cockerspaniels heb ik bijna een wegtrekkertje van het lachen als ik word herenigd met mijn Beyoncé.

“Leuk he?” zegt de dierenartsassistente opgewekt.

“Helemaal het einde,” beaam ik. Ik weet zelf ook niet of ik het ironisch of onironisch bedoel. Ik weet wel dat ik niet kan wachten om Vin een foto te appen, om een filmpje te maken en om heel de dag grinnikend naar mijn arme pluizige post-op katje te kijken.

“Beetje uitkijken met eten geven want na deze operatie gaat hun stofwisseling omlaag dus komen ze sneller aan,” zegt de dierenartsassistente nog. “Niet dat het kwaad zou kunnen want het is een muggetje.”

Quote van de dag. Pakje van de dag.

Ik krijg nog een medicijntje mee en wandel dan naar buiten met mijn kleine PANTER.

Nazorg centraal

Thuisgekomen laat ik Bejons uit d’r mandje en door de narcose waggelt ze als een dronken Nel Veerkamp door mijn werkkamer.

Ik heb alles gedaan uit het Nazorg 101 verhaal, waaronder de kamer een beetje schemerig maken en haar een beetje met rust laten zodat ze zelf even rustig kan bijkomen.

Ze blijft echter maar om mijn stoel heen waggelen, dus uiteindelijk ga ik maar even op de grond zitten bij d’r en mevrouw klimt meteen op schoot, om daar in de meest DEBIELE houding in slaap te vallen.

Image for post
Image for post
Namelijk zo

Na een tijdje gaat ze normaler liggen, maar ze blijft op schoot. Gaat er alleen maar af om even wat te drinken en waggelt dan weer terug, om verder te slapen.

En zo zit ik dus mooi de hele woensdagmiddag met houten billen, maar een heel warm hart met mijn kleine panter samen op de grond.

Image for post
Image for post

Een korte lijst van wanneer ik nog meer om Bejons in het panterpakje heb gelachen:

  • Toen Vincent d’r Panter Annie ging noemen
  • Toen ze probeerde zichzelf te wassen en omviel
  • Toen ik Ali Wong zat te kijken met Bejons naast me en Ali Wong ook een panterjurkje aan had
  • Toen ze door de kamer ging lopen met kleine rare stapjes (want pakje = raar)
  • Toen ik naar d’r hechting ging kijken en ze zich rot schrok van het losse achterkantje, wegrende, kalmeerde en toen met het knopje ging spelen.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store