Rant o’Clock: Mensen In de Trein

Eerlijk is eerlijk, ik kom vaak irritatievrij van huis naar werk en vice versa.

De treinverbinding tussen Den Haag en Rotterdam is TOP, en ik woon dichtbij NOI, waarvandaan precies alle treinen en metros gaan die ik nodig zou kunnen hebben.

Als er iets met de treinen is dan spring ik daar meteen de metro in en ben ik max 10 minuten later op mijn werk. Omdat ik er sowieso altijd een (half) uur voor mijn eerste afspraak op mijn werk ben heb ik daardoor zelden tot nooit gedoe met afspraken.

Daar zit mijn probleem met het openbaar vervoer dan ook niet in.

Ik mag in mijn handjes knijpen en eerlijk gezegd vind ik dat we wel wat minder zouden kunnen zeiken op de NS. Gaan jullie lekker zelf een supergecompliceerd netwerk van sporen, stations en treinen met incidenten op sporen en in treinen regelen en dan vlekkeloos laten verlopen, vrinden.

Maar bij treinritjes tussendoor of na een lange dag werken, zijn er een aantal dingen in de trein waar ik he-le-maal van over de zeik kan gaan.

En die hebben allemaal te maken met de andere treinreizigers, waarvan ik het overgrote deel asociale hufters vind.

Get ready. It is rant-o-clock.

1. De Stilte Coupe Negeerders.

Ik vind dus dat we met zijn allen best gewoon wat algemene regels kunnen volgen.

Dus he, als er door de NS een of twee coupes zijn aangemerkt als stiltecoupé lijkt het MIJ niet heel moeilijk om daar dan lekker met zijn allen stil te wezen, en als je daar geen zin hebt gewoon ergens anders te gaan zitten om te kletsen.

Nou. Das blijkbaar helemaal gek gedacht van deze meid, want zowel in de spits als in de meest rustige uren van de dag zitten er mensen te praten in stiltecoupés. Mensen die hebben besloten dat deze regel niet voor hen geldt, dat ze spontaan geen Engels of Nederlands meer kunnen lezen, mensen die geen fuck geven, schijtend op de andere mensen in de coupe die misschien bewust gekozen hebben om juist daar te gaan zitten.

En als je niks zegt, dan lullen ze gewoon door. En vaak zit de hele coupe zich er in stilte aan te ergeren, maar zeggen we niks. En als je wel wat zegt dan zijn er een aantal verschillende scenario's die zich kunnen voltrekken, waarbij het gewoon zou kunnen dat JIJ het probleem bent en ze gewoon doorpraten.

Ik kan dat dus psychologisch en spiritueel niet handelen. Zodra ik in de stilte coupe kom en ik zie en hoor daar aso’s dan zit mijn irritatie meteen door het plafond.

Ideale oplossing: Deze mensen worden collectief stevig verzocht hun waffel te houden, en anders uitgejouwd door de volledige coupe zodat ze of hun bek gaan houden of weggaan. Een zalige stilte daalt neder over ons allen.

We zouden applaudisseren, maar het is net zo lekker stil.

Huidige oplossing: Ik ga er gewoon niet meer zitten. Ik doe het gewoon niet meer, omdat ik zelf kapot ga van frustratie en daardoor ook niet meer op een normale manier iemand zou kunnen aanspreken. Ik zit echt liever vrijwillig in een drukke coupe dan dat ik een maagzweer en hoge bloeddruk ontwikkel dus ik mijd de stiltecoupé.

2. De bellers

Ik vind luisteren naar (luid) bellende mensen in openbare ruimtes een van de ergste dingen die er is.

Kijk, het is niet verboden. En dat je soms even iets moet kortsluiten voor het avondeten of de planning, of nog even iets moet afronden met een collega, kan ik inkomen.

Maar ik maak het zo vaak mee dat op allerlei verschillende tijdstippen van de dag er telefonisch LANG en UITGEBREID elkaars respectievelijke levens in de trein worden besproken terwijl de omstanders of uit pure ellende maar gaan meeluisteren (anderen) of hun muziek harder zetten (ik).

Ik snap dat het treinreizen verloren tijd kan zijn maar Christ on a Cracker ga lekker appen of een boek lezen.

Ideale oplossing: Je mag niet meer bellen in de trein behalve in 1 coupe. Hier zitten en staan 30 Hetties, 12 Samanthas en 7 Wesleys te bellen, en om over elkaar heen te komen moeten ze steeds harder praten tot ze allemaal hun stem kwijt zijn. Hun collega’s zijn de NS dankbaar.

Huidige oplossing: Mijn muziek harder zetten, af en toe vol ongeloof omkijken wanneer iemand het over veel te persoonlijke dingen heeft in een ruimte vol met vreemden, en klagen over deze mensen op het Internet. The Adult Way.

3. De Manspreaders

Tja, hier hoef ik niet veel woorden aan vuil te maken vermoed ik.

Ik begrijp gewoon niet dat je denkt dat jij anderhalve stoelruimte mag pakken (waarvan de helft van mij) en ik maar met een halve genoeg zou moeten nemen, gewoon omdat ik geen piemel heb.

Maar goed, dat is wel hoe het lang geweest is tussen mannen en vrouwen dus ik snap dat het ook niet makkelijk voor mannen is. Dat vrouwen ineens ook EEN stoelruimte willen in plaats van die halve. #diearmekerelstoch

Ideale situatie: Mannen met een medische aandoening waardoor ze met hun benen wijn MOETEN ZITTEN hebben een vergunning die ze moeten kunnen laten zien als ze zo zitten. Liever nog mogen ze alleen zo zitten met die vergunning tegen hun voorhoofd aangeplakt.

Huidige situatie: Ik vraag of je met je benen bij elkaar gaat zitten of ik klaag over je op het Internet.

4a. Tassen-Zijn-Ook-Mensen Mensen

Dat je dit doet als het lekker rustig is, prima, maar hier kan ik in de spits echt woest van worden. Door al je spullen zo pontificaal op de stoel naast jezelf te gooien creëer je toch een drempel voor andere mensen die ook gewoon willen zitten. Natuurlijk kunnen we het wel regelen, maar je werpt een extra obstakel op. Ik vind dat dus aso.

Ideale situatie: Mensen nemen gewoon hun tas op schoot of zetten die tussen hun benen als het druk is.

Huidige situatie: Ik loop dan ook altijd linea-recta naar diegene die het meeste spullen op de stoel naast zich heeft en het hardst oogcontact probeert te vermijden; die plek roept mij namelijk.

4b. De buitenstoel-zitters

Tegenwoordig zit iedereen bijna standaard niet meer gewoon bij het raam, maar aan de buitenkant van het zitje (met supervaak een 4atje: lekker je spullen op de binnenstoel).

Ook dit vind ik in de spits echt huftergedrag.

Het is namelijk totale onzin dat mensen dit doen ‘omdat ze er zo uitmoeten’.

Bitch, volgens mij zit je al vanaf Almere op die plek en je gaat er bij Rotterdam (iets wat letterlijk 2 trein-stops verder is) ook nog niet uit. Het is net zo snel om gewoon lekker bij het raam te zitten en jezelf tussen een mini doolhofje van knietjes te manoeuvreren, dat is echt niet zoveel moeite.

Mensen doen dit om dezelfde reden dat ze tassen op de stoel zetten; om toch de kans te vergroten dat er niemand anders naast ze komt zitten. Want JA, je moet langs die knieën, en iemand kan dan gaan zitten zuchten en wiebelen omdat JIJ zo’n onhandig plekje pakt, terwijl ZIJ DIT PLEKJE HEBBEN GECREËERD.

brb even aan de beademing.

Ik vind dit dus echt hufterig. Je bent toch niet de enige op de wereld of in deze intercity naar Dordrecht of wel dan? Als we allemaal op deze manier gaan leven wordt het nog ellendiger dan dat het al is.

Ideale situatie: Mensen worden minder ellendig en schuiven gewoon op.

Huidige situatie: Ik ga godverdomme naast je zitten en als ik eruit ga bots ik met mijn knieën tegen de jouwe en als je heel erg heb zitten zuchten met mijn rugtas tegen je neus.

Conclusie

Let gewoon een beetje op je omgeving als je in de trein staat.

Is het laat en druk en heb je allerlei verhalen te vertellen aan je moeder? Bel gewoon ff als je van de trein terug naar huis loopt in plaats van bij al die vermoeide mensen.

Komen er veel mensen binnen? Schuif even op of haal je tas weg.

Komt er een oud of zwanger iemand binnen? Sta je plekje af, je hebt al heel de dag op kantoor op je reet gezeten.

Zo moeilijk is het allemaal niet; een beetje situational awareness zou iedereen sieren.

Written by

Writer & Self help junkie (32) with two books (2018, 2020) in Dutch bookstores. Personal stories (Dutch) and miscellaneous other articles (English).

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store