Image for post
Image for post
Foto van opa en ik van 2 jaar terug bij de Chinees waar ik het altijd over heb

Maandagavond, Sint Francisus, 18:30. We hebben niet veel hand in hand gezeten, opa en ik. We hebben veel arm-in-arm gelopen, al vanaf dat ik jong was. Opa schudde me toen hij nog wat sterker was altijd per ongeluk door elkaar met gedag zeggen en ik gaf opa altijd een kus als ik hem groette. Zijn hand vasthouden heb ik misschien maar één keer eerder gedaan, toen hij negen jaar geleden met een hartaanval in het ziekenhuis terecht was gekomen en ik daar naast zijn bed stond.

Nu zit ik naast zijn bed, en houd ik zijn hand vast. Hij knijpt er af en toe in. Ik slik tranen in elke keer als ik me weer besef dat opa er zometeen niet meer is.

Dee afgelopen twee weken was ik stoer. Nuchter, pragmatisch, rationeel. Hij is al 90, dacht ik. Het houdt een keer op, dacht ik. Ik heb liever dat hij doodgaat dan dat hij in een verzorgingstehuis komt (wilde hij niet) of heel veel pijn gaat lijden (wilde ik niet).

Maar nu piep ik wel anders. We zijn allemaal omstebeurt aan het huilen, mijn familie en ik. De ene keer ben ik het, de andere keer een oom, een tante, een neefje. Als mijn vader huilt breekt mijn hart in duizend stukken. Papa wil zo graag dat dit niet gebeurt, maar weet ook dat we op een punt zijn dat morgen niet meer beter wordt. Dat opa morgen ook niet beter wordt.

“Hebben Vin en jij trouwplannen?” vraagt opa. Hij is ontzettend moe, maar ook heel helder. Hij gebruikt het laatste beetje energie dat hij heeft om met ons te praten, alle mensen van wie hij houdt.

Ik moet lachen. “Nog niet opa, maar we gaan wel trouwen hoor.” Hij kijkt mijn broer aan. “Jij moet ook trouwen hoor.” Mijn broer lacht door zijn tranen heen. “Komt goed, opa.”

“Hoe groot is jullie huis?” vraagt opa aan Vin en mij. “Groot genoeg,” zeg ik lachend. Opa is de enige die mag insinueren dat ik ruimte moet hebben in huis VOOR ALLE EVENTUELE BABYS.

Mijn opa geeft mijn vader instructies over wie er een rouwkaart nog meer moet krijgen (“vergeet je Gerda niet? Van het restaurant waar we altijd heengingen voor mijn verjaardag toen ik nog in Rotterdam werkte?”) en mijn moeder welke liedjes hij mooi zou vinden op de begrafenis. Hij vertelt mijn neefje over hoe hij als 18-jarige een lange dag maakte in de fabriek, dan van 6 tot 10 naar school ging en om half 12 als hij thuis kwam nog verder ging leren. Daarmee bedoelt hij: Doe je best. Werk hard.

Mijn ooms zijn er, mijn tantes. De zus van mijn oma komt ook afscheid nemen, net als twee neven en een nicht van mijn vader. Iedereen die op korte termijn kon komen is naar opa toe.

Als Vin en ik weggaan zegt opa: “Ik hoop dat jullie heel gelukkig worden.”

Door die laatste woorden aan mijn geliefde en mij stort ik een beetje in op de gang.

Woensdagavond, Heroine Rotterdam, 18:30. Ik heb net mijn eerste slok champagne genomen als mijn moeder belt. Ik loop even van tafel en neem op. “Ha meisje. Opa is overleden.”

Na twee dagen morfine en de zuurstof terug te hebben gedraaid is opa nu overleden. Het waren een paar gekke dagen. Al je plannen staan op losse schroeven, maar je kan ook net niks. Ik heb ontzettend zitten twijfelen over het etentje wat ik al maanden geleden had gepland met Zan, maar ik had zin om haar te zien en met haar te eten, en of ik nou thuis of in een mooi restaurant met een wijntje zit, maakt dan ook niet uit.

Dus ik ben verdrietig, maar wel met champagne.

Donderdagavond, thuis, 18:30. En nu zit ik hier. Ik moet een stukje schrijven namens de kleinkinderen voor tijdens de rouwdienst over opa.

Ik weet het nog niet. Ik ben nog een beetje verdwaasd en ik weet niet waar te beginnen.

Ik weet wel dat mijn eigen verhaal ook ineens een beetje anders is. Ik kan niet langer vertellen dat ik al mijn grootouders nog heb, iets wat ik jarenlang met veel trots en liefde heb mogen doen.

Dus oefen ik maar even met het nieuwe verhaal:

Mijn opa is net overleden. Het afscheid was verdrietig maar heel liefdevol en mooi. Ik heb veel van hem gekregen, letterlijk en figuurlijk. Altijd broodjes en krentenbollen om mee naar huis te werken (mijn opa heeft heel lang lesgegeven op een banketbakkerschool), een centje en cadeautje met kerst. Ik heb veel van hem geleerd, van zijn leergierigheid, zijn vrijgevigheid, zijn gulheid. Zijn liefde voor mijn oma, zijn zoons, zijn schoondochters en ons als kleinkinderen.

Hij heeft een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Hij was een van de vele factoren van liefde en stabiliteit waar ik altijd mezelf gelukkig mee geprezen heb.

Ik ben verdrietig dat hij weg is, maar wat ben ik blij dat hij er was.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store